Ο Πάνος Τσακλόγλου, στην ομιλία του στην ημερίδα του Κύκλου Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση «60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης: Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση ξανά σε δοκιμασία», τονίζει: «H εναλλακτική της διάλυσης της ευρωζώνης και ενδεχομένως και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, νομίζω ότι θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα από πολλές απόψεις. Συνήθως, εάν δείτε στην ιστορία, όταν έχουμε διάλυση αντίστοιχων ενώσεων, τα πράγματα πάνε πολύ άσχημα μετά. Έχουμε πολέμους, είτε εμπορικούς πολέμους, είτε πραγματικούς πολέμους. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι αυτό το σενάριο είναι το κυρίαρχο. Το διακύβευμα είναι πολύ ψηλό.»

Ο Δημήτρης Κούρκουλας, στην ομιλία του στην ημερίδα του Κύκλου Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση «60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης: Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση ξανά σε δοκιμασία», τονίζει: «Με όλα αυτά στο μυαλό μου έρχεται μια ρήση της Άννας Άρεντ, της γνωστής Γερμανοαμερικανίδας πολιτικού επιστήμονος, η οποία είχε πει σε κάποια συνέντευξή της ότι «ο ολοκληρωτισμός ξεκινάει με την περιφρόνηση των όσων έχουμε κατακτήσει. Το επόμενο βήμα είναι ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν πάση θυσία και ο,τιδήποτε έρθει είναι καλύτερο από αυτά που έχουμε τώρα». Αυτός είναι ο δρόμος προς τον ολοκληρωτισμό.»

Ο Αντώνης Τριφύλλης, στην ομιλία του στην ημερίδα του Κύκλου Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση «60 χρόνια μετά τη Συνθήκη της Ρώμης: Η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση ξανά σε δοκιμασία», τονίζει: «Το κλειδί είναι να προχωρήσουμε στους ομόκεντρους κύκλους. Θα χωράει στον πρώτο κύκλο η ΟΝΕ που πρέπει να ολοκληρωθεί, στο δεύτερο κύκλο που θα είναι η παλιά Ευρωπαϊκή Ένωση με λιγότερα στοιχεία εθνικής ανεξαρτησίας, και η τρίτη στην οποία θα μπορεί να μπει η Αγγλία και να συνεισφέρει και με την οικονομία και με τον πληθυσμό και με την τεχνολογία και με την επιστήμη της στην Ευρώπη με τους όρους της.»

Ο Γιάννης Λίτινας παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη συμπεραίνει πως «δεν υπάρχει καμία άνοδος, σε καμία χώρα, ιδεολογικών ρευμάτων και προτάσεων παρόμοιων με αυτά που εκφράζει, όποτε τον βολεύει βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «στη χώρα μας δεν είναι μακριά η ώρα που θα χρειαστεί η Σοσιαλδημοκρατία να επιλέξει μεταξύ της «αριστεροποίησης» ή της «κεντροποίησης» των προτάσεων που θα καταθέσει» και σημειώνει πως «οι βασικές αρχές της Σοσιαλδημοκρατίας θα πρέπει άμεσα να επανακαθοριστούν στην νέα εποχή»

Ο Γιάννης Κουράκης εξετάζει το ζήτημα της «απροθυμίας των νέων να στραφούν τη γεωργική εκμετάλλευση» καθώς «μόλις το 6% των υπευθύνων αγροτικών εκμεταλλεύσεων στην Ευρώπη, είναι κάτω των 35 ετών, ενώ το ποσοστό των άνω των 55 ετών, υπερβαίνει το 50%». Ο συγγραφέας αναφέρεται στις πρωτοβουλίες της Επιτροπής των Περιφερειών προκειμένου να αντιστραφεί η τάση αυτή και να βελτιωθεί η κατάσταση με τις οποίες «προτείνονται μέτρα στήριξης των νέων αγροτών, σε τομείς όπως η πρόσβαση σε αγροτική γη, η τραπεζική πίστη, οι εγγυήσεις, η βελτιστοποίηση των χρήσεων γης, η απλοποίηση γραφειοκρατικών διαδικασιών, η αναβάθμιση αγροτικής κατάρτισης σε αγροτικές περιοχές»

Ο Αθανάσιος Τσαυτάρης εξετάζει που οδηγεί η μη τήρηση του Συμβολαίου, τονίζοντας ότι: «Κρεμασμένοι μια ζωή στα κάγκελα συνδικαλιστές και πολιτευτές προκειμένου να γίνουν δεκτά «τα δίκαια αυτά αιτήματα των εργαζομένων». Τα αιτήματα γίνονταν δεκτά. Ο δικός μας κουμπαράς όμως άδειασε. Έτσι ακόμη ψάχνουμε σήμερα τις συντάξεις μας.». Ο συγγραφέας σημειώνει πως: «Το τέλος του Συμβολαίου οδήγησε στη μη πληρωμή εισφορών από τους σημερινούς εργαζομένους. Να γιατί σύντομα οι συντάξεις θα τελειώσουν πλήρως. Και έτσι θα τελειώσει και ο τόπος μας. Αφού βέβαια θα περάσει από μια φάση Εθνικού Οίκου Ευγηρίας και Φτωχοκομείου».