Ο Νίκος Γκιώνης μιλάει για το πρελούδιο της πτώσης, και σημειώνει: «Ουσιαστικά είμαστε στην απάρνηση ή στην απομάγευση του μαγικού, που ακριβώς  επειδή είναι μαγικό και ανορθολογικό είναι ψευδές. Το ζήτημα, όμως είναι το πέρασμα με πολύ, μα πολύ επώδυνο τρόπο στη ράγα του ρεαλισμού, που δεν θα στερείται φιλοδοξίας και στόχου να αποκτήσει χαρακτηριστικά δημιουργικότητας.» Ο συγγραφέας τονίζει πως πρέπει «οι πολιτικές δυνάμεις να μπορούν να φτιάξουν ένα πλαίσιο κατίσχυσης του δημιουργικού εκσυγχρονισμού που θα μπορεί να  λειτουργεί ως ανάχωμα τόσο του εθνοποπουλισμού όσο και του παρασιτικού και στρεβλωμένου ρόλου που είχαν ως σήμερα μερικές παραγωγικές  δυνάμεις»

Ο Γιάννης Μαντζίκος εξετάζει τις σχέσεις πολιτικών-στρατιωτικών υπό τον Τράμπ όπως για παράδειγμα την επιλογή του Ντοναλντ Τραμπ για το Υπουργείο Αμύνης τον στρατηγός Τζειμς Μάτις, ο λεγόμενος «τρελός σκύλος».  Σύμφωνα με τον συγγραφέα «η επιλογή Μάτις γεννά ερωτήματα για τις λεγόμενες σχέσεις στρατιωτικών-πολιτικών, την σχέση που αφορά δηλαδή τον πολιτικό έλεγχο του στρατού», και υπενθυμίζει τη ρήση του Κλεμάνσο : «ο πόλεμος είναι πολύ σημαντικός για τον αφήσουμε στους στρατηγούς». Ο συγγραφέας εκτιμά πως «το μεγαλύτερο ρίσκο που παίρνει λοιπόν ο Ντόναλντ Τράμπ με την τοποθέτηση των στρατιωτικών είναι ενδεχομένως ο κίνδυνος (υπερ) πολιτικοποίησης του Αμερικανικού στρατού».

Ο Νίκος Γκιώνης μιλάει για τον ποπουλισμό πού «οδεύει από  το ατομικό στο συλλογικό και προκειμένου να ισχυροποιείται ομαδοποιεί τα καταστροφικά ένστικτα, που εν τω μεταξύ έχουν γίνει ιδεολογικά πλαίσια, ενάντια στον ίδιο τον ατομικό εαυτό» και για τον εθνικισμό, εκτιμώντας πως «το μείγμα εθνικισμού και ποπουλισμού δεν χάνει, απλώς  περιπτωσιακώς ηττάται μέχρι – αναλόγως της κοινωνίας και της  οικονομίας – να  επιχειρήσει να επανέλθει». Ο συγγραφέας τονίζει πως «μόνον ένα αρραγές μέτωπο διπλής και τρίδιπλης τοιχοποιϊας με προγραμματικές στερεότητες ανάμεσα στις δυνάμεις της – κατά τεκμήριο – λογικής μπορεί να  αμυνθεί και να φτιάχνει, συνάμα»