Ο Νίκος Τσολακίδης γράφει για εξελίξεις στο πολιτικό τοπίο: «Η παράταξη που γέννησε την εθνική στρατηγική, αδυνατεί να καταθέσει σχέδιο εξόδου από τα αδιέξοδα και επικεντρώνεται στις εσωτερικές εξελίξεις του πολιτικού της χώρου και στα γεννητούρια που έχουν προσδιοριστεί για τις 5 Νοέμβρη. Βέβαια ο καιρός θα δείξει, αν και αυτό το κυοφορούμενο πολιτικό υποκείμενο, θα γεννηθεί και θα γεράσει πρόωρα, όπως τόσα άλλα, ή θα είναι η εξαίρεση» και σημειώνει: «Αυτές οι αρχές του φθινοπώρου, έχουν μια αναχρονιστική οσμή και θυμίζουν τις εποχές του σκληρού δικομματισμού. Έχουν μια μυρωδιά από πλαστικό σημαιάκι κομματικής συγκέντρωσης, σαν να πότισαν τα φύλλα που πέφτουν μαζούτ ένα πράγμα».

Ο Νίκος Λαλιώτης γράφει για τις υπόγειες διεργασίες της ελληνικής κοινωνίας: «Θα προχωρήσουμε μπροστά σε συμφωνία με την εποχή μας και τον προηγμένο κόσμο ή θα οπισθοδρομήσουμε στο παρελθόν, στη φοβικότητα και τη συντήρηση; Θα αντιμετωπίσουμε την αλήθεια ή θα προτιμήσουμε τους μύθους και το ψέμα που μεθάει και κοιμίζει; Θέλω να πιστεύω ότι η μάχη θα κερδηθεί για τη χώρα, αρκεί να υπάρξει μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων που σαν ατμομηχανή θα τραβήξει τη χώρα μπροστά προς το μέλλον της. Για να υπάρξει όμως αυτή η κρίσιμη μάζα που θα πράξει τη στροφή, χρειάζεται και η πολιτική εκπροσώπηση αυτών των αντιλήψεων.»

Ο Κώστας Κούρκουλος με αφορμή τη στάση της κυβέρνησης όσον αφορά την El Dorado, γράφει: «Οι απειλές του κ. Τσίπρα, ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εναντίον οποιουδήποτε υποψήφιου επενδυτή ότι θα χάσει τα λεφτά του και θα πάει και φυλακή αν τολμήσει να επενδύσει στην Ελλάδα, όπως και το κυβερνητικό πάθος τους να κλείνουν τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, αυτή δηλαδή η απροκάλυπτη δολιοφθορά τους κατά της οικονομίας της χώρας, δεν ήταν καθόλου τυχαίες. Και ότι δεν είχε μόνον στόχο τις επενδύσεις, αλλά φαίνεται πως ήταν και μία βαθύτερη «φυσική επιλογή»: Να εξαφανίσουν από προσώπου γης τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα»

Ο Μελέτης Ρεντούμης εξετάζει την κατάσταση σε σχέση με τις εξελίξεις στην Βόρεια Κορέα, και τονίζει: «Η μόνη λύση η οποία πρέπει να δρομολογηθεί είναι η διπλωματική με την έναρξη μιας σειράς πρωτοβουλιών και διαλόγου ώστε να καθίσει η Βόρεια Κορέα και ο ίδιος ο Κιμ στο τραπέζι μαζί με ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Νότια Κορέα αλλά και την ΕΕ η οποία δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει αμέτοχη στις διεθνείς εξελίξεις. Η Βόρεια Κορέα όσο διατηρείται απομονωμένη με κύριο εργαλείο επιβίωσης τα πυρηνικά όπλα θα συνεχίζει να απειλεί με συνεχείς δοκιμές, με την ειρήνη να κρέμεται από μία κλωστή σε αυτή την λεπτή πολεμική διαδικασία.»

Ο Σπύρος Καβουνίδης εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να επιστρέψουν οι Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Ο Σπ. Καβουνίδης εκτιμά πως το κράτος μπορεί να βοηθήσει: «Το Κράτος θα μπορούσε να συμβάλει προσφέροντας τον χώρο. Μια κατάλληλη δημόσια έκταση. Ως παράδειγμα είναι η περιοχή Αλυκών Αναβύσσου, μια μεγάλη έκταση, περιφραγμένη, όχι καταπατημένη, που είχε κάποτε απαλλοτριωθεί για να γίνει ιππόδρομος αλλά ποτέ δεν έγινε και δεν πρόκειται να γίνει. Ακόμη το κράτος θα μπορούσε, να θεσμοθετήσει συνταγματικά τη λειτουργία μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Τέλος, η μεγαλύτερη συμβολή του Κράτους θα είναι η πλήρης αποχή του από τη δημιουργία και λειτουργία του νέου πανεπιστημίου».

Ο Μελέτης Ρεντούμης με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται εξαιτίας της απόφασης του υπουργού Δικαιοσύνης να αρνηθεί τη συμμετοχή της Ελλάδας στις εκδηλώσεις για την Ευρωπαϊκή Ημέρα μνήμης των θυμάτων του κομμουνισμού και του ναζισμού, στην Εσθονία, γράφει: «Το να είναι σήμερα η Ελλάδα η μοναδική χώρα στην ΕΕ που υπερασπίζεται την ΕΣΣΔ του Στάλιν αγνοώντας τις επιταγές της ΕΕ, σίγουρα δεν τιμά την χώρα μας, που έχει περισσότερο από πότε ανάγκη από συμμάχους στην τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Είναι καιρός η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα, να υπερβούν τις διαχωριστικές γραμμές των ιδεολογιών και να καθορίσουν τα επόμενα βήματά για το μέλλον»